Ik heb een goede vriendin en die stuurt mij via de app zo nu en dan een gedicht, zelf geschreven of gepikt van een “echte” dichter. Iets om de dag mee te beginnen, een cadeautje.

Het was zomer 2023 en ik was alleen op vakantie. Ik zat voor mijn camper   Remco, (naar wijlen Remco Camper(t)) wakker te  worden met een kop koffie en kreeg weer zo’n leuke traktatie op de app. Dit keer een gedichtje over een paraplu en natte zoenen, over schuilen bij de ander of juist bij jezelf. En er  achteraan schreef ze: “Marianne en ik schrijven elke dag een gedicht. En elk gedicht begint met de laatste zin van het vorigegedicht.” Ik moest even nadenken wat ze precies bedoelde. “Ja, ja” humde ik. “Echt elke dag?” vroeg ik. “Ja, elke dag!” “Ook als je geen tijd, zin of inspiratie hebt?” “Ja ook dan!” “Wow, wat een leuk plan! Mag ik meedoen?” “Natuurlijk!” zei ze. Ik begon meteen te knutselen aan de hand van haar laatste zin, stuurde het haar en ze schreef: “Prachtig. De poëzie wordt geschreven bij een kop koffie”. “Goede titel voor de bundel”, schreef ik. “Uitgeven! Lijkt mij!” Met een dikke knipoog erachter. Weken later, toen thuis het normale leven zich weer aandiende, lukte het mij niet meer om elke dag te dichten. Teleurgesteld in mijn eigen doorzettingsvermogen schreef ik:

Lieve Dagdichters
vanaf heden zal ik geen dagdichter meer zijn maar meer een zo-nu-en-dan-dichter
Het resultaat is deze kalender van de dagdichters. Een selectie uit de wel meer dan 1000 zelf geschreven, niet “gepikte” gedichten. Chapeau en petje af Ellen, Marianne, Angela en Wanda! Ik verheug me om elke dag er eentje af te scheuren en tot me te nemen. 365 dagen een cadeautje om de dag mee te beginnen. En p.s. ontzettend aardig dat jullie er ook nog een paar van deze afvallige hebben willen plaatsen.